Ένα ξεχωριστό Προσκύνημα προς τιμήν της Αγίας Μαρίνας ευρίσκεται στο χωριό Βόνη, της Επαρχίας Πεδίαδος Ηρακλείου. Στο πανηγύρι, της εορτής 17 Ιουλίου, παρουσιάζεται παλλαϊκός συναγερμός, σε πολλές χιλιάδες προσκυνητές, που καταφθάνουν με όλα τα μέσα, με λαμπάδες και τασίματα, με πόθο και αγωνία, για να προσευχηθούν και να ζητήσουν τη χάρη και την βοήθεια της Αγίας. Το Προσκύνημα απέχει 25 χιλιόμετρα από το Ηράκλειον. Ευρίσκεται στην πλαγιά του βουνού, ενώ κάτω απλώνεται ο κάμπος με τις ελιές, τα αμπέλια και τα γύρω χωριά. Η φήμη του προσκυνήματος και ο απέραντος σεβασμός του λαού μας προς την Αγία, οφείλεται στα πολλά θαύματα που αδιάκοπα γίνονται σε αρρώστους και δαιμονισμένους. Στην αρχή ήταν στον τόπο αυτό ένα παλιό ερειπωμένο εκκλησάκι. Κανείς δεν φρόντιζε γι’ αυτό. Ήταν τα χρόνια της σκλαβιάς, της τουρκοκρατίας. Το 1895 ο αείμνηστος Ιωάννης Καπαρουνάκης από το θραψανό γύριζε στο χωριό του από το Αρκαλοχώρι. Ήταν άρρωστος και πολύ κόπο κατέβηκε να πιει νερό. Ήταν αγίασμα η πηγή δίπλα στο εκκλησάκι. Έκαμε την προσευχή του και μόλις ήπιε το νερό ένιωσε πως έγινε τελείως καλά. Εδόξασε τον Θεόν και ευχαρίστησε την Αγία. Ύστερα επροχώρησε στο διπλανό χωριό, τη Βόνη και συνάντησε τον Τούρκο Μπέη, που ήταν ιδιοκτησία του η περιοχή στο εκκλησάκι. Με πολύ πόθο και συγκίνηση του διηγήθηκε πως ήταν άρρωστος και η Αγία Μαρίνα τον εθεράπευσε με το αγίασμά της και τον παρακάλεσε να του επιτρέψει να ανακαινίσει το χαλασμένο εκκλησάκι, κι αν θέλει να του πουλήσει όλο το κτήμα. Ο Μπέης θύμωσε και με οργή του είπε να φύγει, να εξαφανιστεί, γιατί θα τον σκοτώσει. Καταλυπημένος και φοβισμένος Καπαρουνάκης για το χωριό του. έφυγε ο Η Αγία δεν άργησε να κάμει το θαύμα της.
Ο Μπέης είχε τρία παιδιά και επήραν τα ζώα των να τα ποτίσουν από το νερό- αγίασμα του Προσκυνήματος. Τα ζώα ψόφησαν μαζεμένα. Από αγανάκτηση τα παιδιά εμπήκαν και αποπάτησαν μέσα στο νερό. Εδώ τώρα έγινε κάτι. Αρρώστησαν και τα τρία παιδιά. Ο Μπέης καταλυπημένος και απελπισμένος δεν ήξερε τι να κάμει. Εκατάλαβε όμως πως ήταν τιμωρία του από την Αγία, επειδή δεν έδωσε το εκκλησάκι στον Καπαρουνάκη αλλά κι από πάνω τον απείλησε πως θα τον σκοτώσει. Επήγε τότε ο ίδιος στο Θραψανό και τον βρήκε. « Έλα εδώ γκιαούρη Γιάννη να σου χαρίσω όλο το χωράφι της Ψειρούς». Την περιφέρεια αυτή ονόμαζαν Ψειρού γιατί είχαν παρατηρήσει πως όσα σιτηρά μαζεύανε οι Τούρκοι και εργαζότανε την ημέρα της εορτής της Αγίας έκαναν ψείρες και τα πετούσαν. Ο Καπαρουνάκης παρέλαβε την περιοχή και με τη βοήθεια και άλλων καλών χριστιανών ανακαίνισε την Εκκλησία. Ο τάφος του ευρίσκεται στην αυλή του Προσκυνήματος. Τελευταία το Προσκύνημα έγινε με νόμο Μοναστήρι. Κτίστηκαν διάφοροι χώροι για την εξυπηρέτηση των προσκυνητών και κυρίως για τις ανάγκες του Προσκυνήματος και μάλιστα κατά την ημέρα της εορτής της Αγίας στις 17 Ιουλίου. Με τα έσοδα κτίστηκαν πολλά κελλιά και μάλιστα ο μεγάλος ναός της Αγίας επάνω και πίσω από το Προσκύνημα, την παλιά εκκλησούλα. Ένα μεγάλο κωδωνοστάσιο δεσπόζει στην είσοδο της αυλής. Υπάρχει άφθονο νερό και το Μοναστήρι ηλεκτροφωτίστηκε. Οι εργασίες συνεχίζονται και διαρκώς προστίθενται νέες εγκαταστάσεις και διαμορφώνεται η γύρω περιοχή.